ONLINE ΣΥΝΕΔΡΙΑ
ΚΑΛΕΣΤΕ ΜΑΣ

Διαχείριση Σχέσεων

Ο Τόπος Όπου Καθρεφτίζεται το Τραύμα, το Παιδί, και το Ανείπωτο

Διαχείριση Σχέσεων

Η σχέση είναι ένα πεδίο ζωντανό, κινούμενο, βαθιά ασυνείδητο. Δεν είναι απλώς το τι λέμε, τι κάνουμε, τι υπομένουμε. Είναι αυτό που είμαστε μέσα στην επαφή. Οι λέξεις μας, η σιωπή μας, η απομάκρυνσή μας, η προσκόλλησή μας, όλα μιλούν για κάτι πολύ παλιότερο από τη σχέση την ίδια. Στην πραγματικότητα, κάθε σχέση που δημιουργούμε σήμερα είναι μια σκηνή όπου επαναλαμβάνονται τα παλιά – το άγγιγμα που δεν ήρθε ποτέ, ο φόβος εγκατάλειψης, η ανάγκη να υπάρξουμε στα μάτια του Άλλου.
Πριν από τις Σχέσεις, Υπήρξαν τα Βιώματα

Η ικανότητά μας να σχετιζόμαστε καθορίζεται από τις πρώτες μας σχέσεις. Από εκείνες που δεν θυμόμαστε αλλά που μας διαμόρφωσαν: τη ματιά της μητέρας, την παρουσία ή απουσία του πατέρα, τον ήχο της αποδοχής, τον τρόμο της εγκατάλειψης.

Αν δεν υπήρξε χώρος για να είμαστε ολόκληροι, με ανάγκες και ελλείψεις, τότε μάθαμε να συστέλλουμε την ύπαρξή μας για να χωρέσουμε. Κι έτσι δημιουργούμε σχέσεις με βάση όχι αυτό που επιθυμούμε, αλλά αυτό που μάθαμε πως “αντέχεται”.

Κάθε φορά που φοβόμαστε την οικειότητα ή την απώλεια, κάθε φορά που προσκολλόμαστε ή εξαφανιζόμαστε συναισθηματικά, ενεργοποιείται μια παλιά εγγραφή. Οι σημερινοί μας σύντροφοι, φίλοι ή συνεργάτες συχνά δεν γνωρίζουν ότι δεν σχετιζόμαστε μαζί τους – αλλά με το τραύμα μας, μέσα από εκείνους.

Τα συμπτώματα δεν είναι πάντα θορυβώδη. Κάποιες φορές, είναι υπόγεια. Δύσκολα αναγνωρίσιμα, μα εξουθενωτικά.

  • Αδυναμία να εμπιστευτούμε πλήρως – νιώθοντας ότι πάντα κάτι καραδοκεί να χαλάσει τη σχέση
  • Έντονη ανάγκη για επιβεβαίωση ή φόβος να ζητήσουμε αυτό που χρειαζόμαστε
  • Αίσθηση ότι “χάνουμε τον εαυτό μας” όταν ερωτευόμαστε ή προσκολλόμαστε
  • Υπερανάλυση της κάθε λέξης ή σιωπής του Άλλου
  • Αποφυγή οικειότητας, με πρόσχημα την ανεξαρτησία
  • Συνεχής εναλλαγή ανάμεσα σε εξιδανίκευση και υποτίμηση του συντρόφου
  • Αναπαραγωγή ρόλων «φροντιστή», «θύματος», «ελέγχου» ή «σωτήρα»

Αυτές οι εκδηλώσεις δεν είναι προβλήματα προς επίλυση – είναι πονεμένες ιστορίες που ζητούν να ακουστούν.

Η θεραπεία δεν είναι απλώς εργαλείο διαχείρισης. Είναι σχέση που θεραπεύει τη σχέση. Είναι ο χώρος όπου, ίσως για πρώτη φορά, επιτρέπεται να είμαστε – χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε, να προστατευτούμε, να κρυφτούμε.

Μέσα στη θεραπευτική σχέση:

  • Αναγνωρίζουμε τα εσωτερικευμένα σχήματα σχέσης (π.χ. “για να με αγαπούν, πρέπει να μην έχω ανάγκες”)
  • Επεξεργαζόμαστε τα πρώιμα τραύματα που συνεχίζουν να οργανώνουν τον ψυχισμό μας
  • Μαθαίνουμε να νιώθουμε χωρίς να διαλυόμαστε από το συναίσθημα
  • Καλλιεργούμε την ικανότητα να παραμένουμε παρόντες στη σχέση, ακόμα κι όταν πονάει ή δεν επιβεβαιώνει το σενάριό μας
  • Χτίζουμε εσωτερική σταθερότητα, που δεν εξαρτάται από την αποδοχή ή την εγγύτητα του Άλλου

Σταδιακά, η θεραπεία δεν “διορθώνει” απλώς τις σχέσεις. Μας μετασχηματίζει, και έτσι αλλάζει και το πώς υπάρχουμε μέσα στις σχέσεις μας.

Να σχετίζεσαι αληθινά σημαίνει να τολμάς να φανερώνεις τον εαυτό σου. Να αντέχεις το βλέμμα του Άλλου χωρίς να παραμορφώνεσαι. Να αγαπάς χωρίς να καταναλώνεις. Να φεύγεις όταν πρέπει, χωρίς να διαλύεσαι. Να μένεις όταν αξίζει, χωρίς να εξαφανίζεσαι.

Η σχέση δεν είναι μόνο ανάγκη. Είναι κάλεσμα σε ωριμότητα, ελευθερία και αυθεντικότητα. Και αυτό το κάλεσμα είναι μερικές φορές επώδυνο, αλλά πάντα μεταμορφωτικό.

✦ Αν η σχέση είναι πεδίο επανάληψης πόνου, μπορεί να γίνει και πεδίο θεραπείας ✦

Αν νιώθεις ότι οι σχέσεις στη ζωή σου αναπαράγουν μοτίβα μοναξιάς, έντασης ή αδιεξόδου, υπάρχει τρόπος να αρχίσεις να σχετίζεσαι αλλιώς. Η θεραπεία είναι ένας χώρος επανασύνδεσης – όχι μόνο με τον Άλλο, αλλά πρώτα με τον Εαυτό που ξεχάστηκε για να αγαπηθεί.